Terug naar Stichting DDG

Om en nabij het zaad- en vlasbedrijf van mijn vader groeide ik op. De kleuterschool werd door mij nauwelijks bezocht. Daar was het leven op de vlasserij te leuk voor. Alleen de feestjes woonde ik bij. De Christelijke Nationale School aan de Langestraat werd met veel plezier doorlopen. Daarna ging het richting Dordrecht, waar de HBS in Dordt te vinden was (Christelijk Lyceum). Zware jaren waren dat. Dat kwam omdat het me ontbrak aan een talenknobbel. Wiskunde vond ik wel leuk. Het geluk werd bewust gezocht en gevonden op de HTS aan de Bankastraat/Oranjelaan. Techniek was altijd een passie van me. In 1968 ging ik in het centrum van Dordrecht wonen aan de Wijnstraat. Dat was meteen een beetje afscheid nemen van 's-Gravendeel. Het echte leven op kamers was een mooie en leerzame ervaring. Het leren werd zo leuk, dat besloten werd om verder te gaan studeren aan de Technische Universiteit in Delft. In die jaren vond ik ook mijn grote liefde Nienke in de Dordtse sociëteit Yin. In 1975 leidde dat tot een onvergetelijke huwelijksdag. We bleven voorlopig in Dordrecht wonen.

Die woning werd een proefproject voor het leren verbouwen van huizen. Parallel aan mijn studie Werktuigbouwkunde werd, dankzij mijn hobbywerk een leuk baantje gevonden bij de uitgeverij Kluwer, met leuk werk voor het blad Doehetzelf. In die tijd ontstond ook de voorliefde voor fotografie. Dankzij mijn vriend Janco Alblas, die beroepsfotograaf was, leerde ik anders door het objectief kijken. De fotocamera is sindsdien niet meer bij mij weg te denken. Mijn doel is mensen anders de wereld in te laten kijken. Door een lens heen kan je details zien die anders verborgen lijken. Daarnaast vind ik het een uitdaging iets in een ander verband weer te geven. Op die manier krijgt de kijker een ander beeld van de werkelijkheid. Zo worden vaak oogkleppen geopend.

Twaalf jaar bleef ik in Dordt wonen. Inmiddels was ik afgestudeerd. Bij Fokker in Papendrecht vond ik een uitdagende baan. Met heel veel plezier heb ik daar acht jaar gewerkt. Daar kwam ik ook wel weer mensen uit 's-Gravendeel tegen. Het dorp begon steeds meer te trekken. Toen mijn grootvader Bert 95 jaar werd, kwam het huis waarin hij woonde leeg te staan. Wij kregen de gelegenheid het huis te kopen. Dat is niet over één nacht ijs gegaan. We zagen enorm op tegen het grote huis en de benodigde verbouwing. In combinatie met een zware baan zou het uitmonden in een meerjarenplan. Dat heeft uiteindelijk nog langer geduurd. Na 25 jaar hebben we de grootste klussen wel achter de rug.

In 1980 zijn we weer teruggekomen in het Dorp. De eerste jaren waren we nog niet zo betrokken bij de plaatselijke activiteiten. Familie, vrienden en kennissen woonden allemaal buiten het dorp. Dat veranderde sterk toen de kinderen kwamen. In 1985 adopteerden we Maya uit Honduras. Door onder andere de contacten op school kwam je steeds meer dorpsgenoten tegen. Door onze tweede, Andrés die uit Colombia kwam, namen de contacten nog sterker toe. Begin 1990 werd ik overgehaald om bestuurslid te worden van de Oranjevereniging. Nu ben ik daar al weer een paar jaar voorzitter van; vandaar mijn Oranje uitrusting op de foto. Door deze activiteiten raakten we letterlijk en figuurlijk verweven met onze dorpscultuur. Wat heb ik daar een hoop van geleerd en we genieten er met volle teugen van.

Eind jaren tachtig ben ik een paar keer van baan veranderd . Ik ben 16 jaar docent geweest aan de Hogeschool Rotterdam bij de afdeling Technische Bedrijfkunde in het vak logistiek. Het werken met jonge studenten is een prachtvak. De laatste 8 jaar werkte ik al part time als consultant voor het bedrijfsleven. Over mijn vak logistiek heb ik samen met prof. dr. A.R. van Goor het boek " Werken met logistiek" geschreven. Dat boek kwam uit in 1994. Nu zijn we toe aan de vijfde herziene druk. In totaal zijn er bijna 100.000 stuks van verkocht. Daar is er een Engelstalige versie van verschenen: "Logistics: Principles and Practice". We zijn druk doorgegaan en in 2007 verscheen weer een geheel nieuw boek: "Beginnen met logistiek".

In 2005 werd afscheid genomen van de Hogeschool Rotterdam omdat de bureaucratie daar te zwaar werd. Aan een vrije vogel en visser, zoals mijn persoontje, moet je geen aanwezigheidsplicht opleggen. Liever ga ik de uitdagingen van het bedrijfsleven aan. Daar houd ik me nu bezig met verbeterprocessen. Kaizen, Agile, Lean en Six Sigma zijn daarbij de kernwoorden. Les geven doe ik nog wel met heel veel plezier aan de Universiteit Nyenrode in het vak Production en Operations Management. Daarnaast geef ik ook nog les aan de VU te Amsterdam en de TU Delft. Over de zakelijke activiteiten verscheen in 2007 een interview in het Algemeen Dagblad.

In de jaren negentig ben ik ook gaan ruiken aan de mogelijkheden van het internet. Door mijn werk was ik daar al veel mee bezig. Op een gegeven moment vond ik informatie over 's-Gravendeel op de door Annelies begonnen site. Dat interesseerde me. Af en toe stuurde ik wel eens een e-mail aan haar met opmerkingen en/of suggesties. Het wonderlijke voor me was dat ze bijna altijd zeer snel en alert reageerde. Ook de opmerkingen werden bijna allemaal opgevolgd. Eigenlijk wist ik helemaal niet wie Annelies was. Gelukkig had ik genoeg bronnen in het dorp ter beschikking die dat veel beter wisten. Nu nog de vraag: hoe pak je dat aan?

Op een gegeven moment zag ik Annelies rijden op de fiets. Toen heb ik de stoute schoenen maar aangetrokken om haar aan te spreken. Dat gesprek leidde tot de huidige samenwerking. In die jaren is er veel veranderd. Mijn bijdrage is het beheren van de contacten naar buiten en de financiën, alsmede het maken van de meeste foto's. Dat mondde uit in de opzet van een stichting. Beiden waren we er van overtuigd dat het een hobby moet zijn waarin je je toewijding kwijt kan. Het moet wel een gezonde financiële basis hebben. Dat is ruimschoots gelukt. We hebben nogal wat aan de site veranderd. De samenwerking die we met de gemeente gehad hebben is uniek te noemen. Zij hebben vijf jaar lang kunnen beschikken over een goede en zeer toegankelijke site die door onze stichting werd gemaakt en onderhouden. Eind 2006 werd dit beëindigd door het samengaan van ons dorp met de gemeente Binnenmaas.

De foto's op de site zijn een eigen leven gaan leiden. Het album is uniek qua grootte en omvang. Jarenlang hebben we het leven in het dorp in kaart gebracht. Het aantal bezoekers is nog steeds groeiende. Vele mensen uit het buitenland hebben ons inmiddels weten te vinden. We zijn bezig om nog veel meer zaken op te nemen. Hulp kunnen we daarbij zeker gebruiken. We willen vooral uitbreiden naar de andere kernen van de gemeente Binnenmaas. Het is niet alleen dankbaar werk, het is ook leuk. Neem gerust eens contact met me op.

© copyright Digitaal dorp 's-Gravendeel